
این روزها روزهای امتحانات است. چند روز پیش رفته بودم امیرکبیر. چه قدر فضای ناراحت کننده ای بود. 8 دانشجو از یک دانشگاه در زندان.... فضای دلمرده و سردی حاکم بود که آن را در پلی تکنیک سراغ نداشتم.
چرا اینقدر بی رگ شده ایم؟؟؟ چرا برای هیچ کس اهمیتی ندارد که 8 دانشجو در زندان اند و بیش از 50 روز را در انفرادی گذرانده اند آن هم برای کاری که نکرده اند.
ما از این زندگی چه می خواهیم؟ اینقدر نیاز ها و امورات شخصی مان مهم شده که حتی ارزش نوشتن دو خط در مورد این 8 دانشجو را نداشته است؟
کسانی که جرأت هیچ کاری ندارید. کسانی که 20 آذر بعد از آمدن احمدی نژاد به امیرکبیر و خراب شدن شوی تبلیغاتی او توسط دانشجویان خوشحال بودید و از تعجب دهانتان باز مانده بود که واقعا چه قدر دانشجویان جسور هستند. حال که 8 دانشجو از همان دانشگاه در زندان اند زبانتان لال شده است؟؟؟
چرا هیچ واکنشی به این وضع نشان نمی دهید؟ شما از زندگی تان چه می خواهید که این طور از ترس دودستی چنگ انداختید بر آن؟؟؟
آیا این دانشجویان مثل شما حق زندگی کردن ندارند؟ آیا این روزها نباید به جای تعلیق از تحصیل و زندان بر سر نیمکت های امتحان حاضر شوند؟؟ باور کنید آنها هم انسان هستند. مثل شما. می خواهند زندگی کنند اما نه در این فضای آلوده که نفس کشیدن جرم است.
فرق آنان با شما این است که بی تفاوت و بی اخلاق نبودند و نیستند. ....
خبرهای دانشجویان بازداشتی را در خبرنامه امیرکبیر دنبال کنید
پتیشن در اعتراض به بازداشت دانشجویان. امضا کنید