تو پست قبلی در مورد 18 تیر، روزی که هیچ وقت از حافظه ی جنبش دانشجویی پاک نمی شه نوشتم. اما حالا می خوام به نوستالژی
هایم بپردازم. مرور خاطره های روزهای دور... دبستان می رفتم... مامان همیشه از ناملایمت های روزگار ناله داشت...گرمای طاقت فرسای خوزستان... شهری دور افتاده از تمدن...بابا هر روز ازم می خواست برم خونه ی همسایه ی کناری و یه چیزی رو از آقای همسایه بگیرم. روزهای اول نگاه نمی کردم و توجه ای نمی کردم به نام روزنامه ای که هر روز ظهر از همسایه می گرفتم و می دادم به بابا. انگار دارم یه شب نامه پخش می کنم. بعد که دقت کردم هیچ وقت این روزنامه رو روی دکه ی روزنامه فروشی های اون شهرندیدم. نمی دونم همسایمون از کجا گیر می آورد. بابا می گفت مبادا ببری جایی. سریع بیار بده به من و وقتی تحویلش می دادم شروع می کرد. در حالی که رادیو رو روشن می کرد روزنامه رو یه بار می خواند دوباره برعکس می خوند. همیشه روزنامه که باید مال همون روز باشه یک روز دیرتر می رسید. یعنی روزنامه ی 4شنبه رو 5شنبه می خوند . شکلش مثل اطلاعات و کیهان بود اما انگار محتواش فرق می کرد که بابا دو بار می خوندش و این طور مخفیانه به دست می آورد.اسم روزنامه سلام بود.
هایم بپردازم. مرور خاطره های روزهای دور... دبستان می رفتم... مامان همیشه از ناملایمت های روزگار ناله داشت...گرمای طاقت فرسای خوزستان... شهری دور افتاده از تمدن...بابا هر روز ازم می خواست برم خونه ی همسایه ی کناری و یه چیزی رو از آقای همسایه بگیرم. روزهای اول نگاه نمی کردم و توجه ای نمی کردم به نام روزنامه ای که هر روز ظهر از همسایه می گرفتم و می دادم به بابا. انگار دارم یه شب نامه پخش می کنم. بعد که دقت کردم هیچ وقت این روزنامه رو روی دکه ی روزنامه فروشی های اون شهرندیدم. نمی دونم همسایمون از کجا گیر می آورد. بابا می گفت مبادا ببری جایی. سریع بیار بده به من و وقتی تحویلش می دادم شروع می کرد. در حالی که رادیو رو روشن می کرد روزنامه رو یه بار می خواند دوباره برعکس می خوند. همیشه روزنامه که باید مال همون روز باشه یک روز دیرتر می رسید. یعنی روزنامه ی 4شنبه رو 5شنبه می خوند . شکلش مثل اطلاعات و کیهان بود اما انگار محتواش فرق می کرد که بابا دو بار می خوندش و این طور مخفیانه به دست می آورد.اسم روزنامه سلام بود.
زندگی تو یه شهر کوچیک که روابط بسیار نزدیکی بین همه ی آدم ها بود و وجود آدم هایی که هر لحظه می تونستند بابا رو دوباره لو بدن که روزنامه می خونه و رادیو گوش می ده و یه بار دیگه پاکسازی بشه و ما باز هم سخت تر از اونچه که اون موقع زندگی می کردیم بخوایم تو این کشور باقی بمونیم دلیل این مخفیانه خوندن بود . بابا انقلابی بود وبرای این انقلاب با دوستانش زندان هم رفته بود. توخونه های تیمی زندگی کرده بود و با تفتیش خونه اش پدر و مادر پیرش رو تا حد مرگ ترسونده بودن. همیشه یه الگوبود برای من که چه طور با دقت از همه چیز آگاه بود . می خوند و پایانی براش نبود . تلاش کرده بود برای زندگی بهتر مردم و کشورش اما چیزی حاصل خودش و دوستهای مبارزش نشده بود. ساکت بود و ناامید. هر وقت حرف سیاست می شد سری از تأسف تکون می داد. ساده بود و صادق (البته الآن هم هست) می دیدم که خسته است ولی وقتی روزنامه ی سلام رو می خوند چشمهاش می درخشید انگار تحول می دید و تغییر.
ادامه پیدا کرد تا بزرگتر شدم. صفحه های این روزنامه ی مر موز رو باز می کردم و می خوندم. نمی فهمیدم. هیچی نمی دونستم . ..مردم سالاری ، جامعه مدنی، آزادی بیان ...اخبار متفاوت در مقایسه با روزنامه ی کیهان. دنیا انگار داشت تغییر می کرد. سال 76 رو هیچ وقت از یاد نمی برم. همه خاتمی بودن. همه عکس های خاتمی روپخش می کردند با شعار هایی که خبر از یه جامعه ی بهتر می داد. انگار این اسم رو تو سلام خونده بودم. آره روزنامه ی سلام . دلم می خواست می شد رأی بدم. ولی سنم نمی رسید. دوستهای بابا پوسترهای خاتمی می دادند. تا اینکه شب 3 خرداد صدا و سیما رسماً اعلام کرد که خاتمی بیست میلیون(تکرار کنید: بیست میلیون)رآی آورده و بابا خندید. پدری که همیشه الگوی فرهنگی و سیاسی من بود خندید. خوشحال بود. با این خبر خوش ما سال بعد اون شهر رو ترک کردیم و اومدیم تو یه دنیای بزرگ تر و من بزرگ شدم.
تعطیلی سلام هیچ وقت از یادم نمی ره. هیچ کس از یادش نمی ره. تعطیلی این روزنامه تحول طلب آغازی برای خفقان بود و این رو دانشجوها خوب فهمیده بودند. حاضر نبودند از خواسته هاشون روی برگردونند چون باور داشتند و هزینه ی سنگینی براش پرداختند اونها ایستادگی خودشون رو در قولی که داده بودند حفظ کردن. خیلی ناراحت شدم که این روزنامه بسته شد گرچه روزنامه های اصلاح طلب دیگه هم بود. اما سلام برای من و بابا و خیلی های دیگه واقعاً روزنامه ای متفاوت بود و از همه چیز دردناک تر حادثه ی کوی دانشگاه که در اثر این تعطیلی روی داد، بود. امروز که خودم در این خوابگاهها زندگی می کنم و تو این خیابون می رم و می یام سعی می کنم هر چیزی که تو روزنامه ها از18 تیر خوندم و شنیدم در ذهنم بیارم و هیچ وقت از اون چیزی که خواسته هام هست کوتاه نیام.
تعطیلی سلام هیچ وقت از یادم نمی ره. هیچ کس از یادش نمی ره. تعطیلی این روزنامه تحول طلب آغازی برای خفقان بود و این رو دانشجوها خوب فهمیده بودند. حاضر نبودند از خواسته هاشون روی برگردونند چون باور داشتند و هزینه ی سنگینی براش پرداختند اونها ایستادگی خودشون رو در قولی که داده بودند حفظ کردن. خیلی ناراحت شدم که این روزنامه بسته شد گرچه روزنامه های اصلاح طلب دیگه هم بود. اما سلام برای من و بابا و خیلی های دیگه واقعاً روزنامه ای متفاوت بود و از همه چیز دردناک تر حادثه ی کوی دانشگاه که در اثر این تعطیلی روی داد، بود. امروز که خودم در این خوابگاهها زندگی می کنم و تو این خیابون می رم و می یام سعی می کنم هر چیزی که تو روزنامه ها از18 تیر خوندم و شنیدم در ذهنم بیارم و هیچ وقت از اون چیزی که خواسته هام هست کوتاه نیام.






