One

One of the worst act we can do with our friends or people around us: using them for our own purposes, using their trust and emotions intentionally or unintentionally.

no return to past

نمی دونم چرا با یه تکست اینقدر مضطرب و عصبی شدم. همه ترسم از برگشتن اون روزهای سخته که گذروندم. گرچه می دونم هیچ چیز مثل گذشته نیست. می دانم که شرایط تغییر کرده و شاید هم آدم ها تغییر کرده اند اما من اصلا تمایلی حتی به اینکه یک ذره اون حس ها برگردند ندارم. می دانم که احساس خشم و ناراحتی هم بخشی از قضیه است و باعث عصبیت بیشتری می شود. اما نمی توانم نپذیرم که من برخی از آدم ها را در زندگی شخصی ام به هیچ عنوان دیگر نمی خواهم. اینکه آن آدم ها چه می کنند و چه روزگاری دارند هیچ ربطی به من ندارد اما حوزه شخصی ام را روزهاست که به رویشان بسته ام، پس بهتر است تلاشی برای بازگشت نکنند.

امتحان های آمار زندگی

من یه بار موفق شدم امتحان آمار رو بدون اینکه هیچی در طول ترم بخونم و همه اش سر کلاس حواسم پرت باشه با کمک و تدریس یک دوست گرامی شب امتحان با نمره 19  پاس کنم. حالا این که دیگه یه ترم براش کلاس رفتم. ولی به خیر بگذره امتحان فردا. این آمار کجا و اون کجا!!!

خلاصه باز شب امتحان است و آمار امتحان دارم

دردسر تمامیت خواهی و تمامیت خواهان

 

چند بار در زندگی ، محیط کار و تحصیل با تمامیت خواهان مواجه شده اید؟ کسانی که تمایلی پایان ناپذیر به قرار گرفتن در راس امور و کنترل رفتارها و اعمال دیگران را دارند. آنها کم نیستند و موارد کوچک و بزرگ آن در طول تاریخ تکرار و تکرار شده است. فکر می کنم هر انسانی دارای چنین قابلیت نهانی است و رضایتی که از بالادست بودن می برد و اینکه حرف ها و اعمالی که انجام می دهد درست است، آن چنان شعف و آرامش بخش است که بخواهد دامنه های حضورش را هم گسترده تر کند. حال اگر این افراد کسانی باشند که توانایی گسترده کردن دامنه حضورشان را به دلیل موقعیت کاریزماتیک و یا شهرت و ثروت داشته باشند، کم کم مشکلات کوچک و بزرگ آغاز می شود.

این افراد یا گروه ها شاید حتی نیتی بد و یا ناپاک نداشته باشند اما برای آنکه کار اشتباهی انجام دهیم نیاز نیست که نیتی خوب یا بد داشته باشیم. دامنه اعمال آدمی می تواند چنان ابعاد گوناگونی به خود گیرد که حتی ورای تصورات و تخیلات فرد هم برود. چند بار شده است که چیزی از قول شما نقل شده که حتی آن را بر زبان نرانده اید؟ و آیا شده که دیگران در مورد شما و اعمالتان با چند درجه اغراق سخن گویند؟ بسیار کسانی که با نیت هایی خوب و گاها انسانی در نهایت دردسرهای بزرگی درست کرده اند و چنین افرادی هر چه قدر جایگاه، قدرت و ثروت بیشتری داشته باشند، اثراتی جبران ناپذیرتر و یا غیرقابل برگشت تر به جای می گذارند. 

شاید تنها راه برای بسیاری از ما این باشد که پیش از انجام عملی مهم که اطرافیانمان را درگیر می سازد و تحت شعاع قرار می دهد فکر کنیم و مشورت. حتی اگر شده مشورت کسانی که بسیار هم با ما مخالف هستند را لحاظ کنیم. تمایل و طمع درونی به کنترل و قرار گرفتن در برترین جایگاه مخصوصا برای کسانی که فکر می کنند می توانند دنیا را تغییر دهند به اندازه کافی خطرساز است. چرا که جهان خارج از ما براساس منطقی متفاوت از ذهن ما کار می کند. تعاملات انسانی نتایجی متفاوت از پیش بینی های ما دارند. انسان ها به گونه ای متفاوت از ما می اندیشند و تمایل به پذیرفتن آنچه فکر می کنیم درست است را ندارند. یا آنچه نظرمان است را امکان دارد باور نداشته باشند و نکته هایی در رد آن بتوانند ثابت کنند.

تنها راه آن است که بیشتر مراقب افکار و اعمالمان باشیم.

جوجه ام

فکر کنم 8 ساله بودم که یک جوجه ماشینی زرد رنگ برام خریدند. مثل باغچه پر از نعنا و پیچک و  

گل های رنگارنگ ازش مراقبت می کردم. یک روز برده بودمش توی کوچه که هوا بخورد و بچرخد و بازی کند. همینطوری داشت برای خودش بازی می کرد رفتم آب بخورم. وقتی برگشتم دیدم جوجه بی حال و خونین افتاده و پوست سرش که خیلی نازک و نرم بود جدا شده. دختر همسایه مون حواسش نبود پا گذاشته بود روی سرش. اینقدر جیغ زدم و گریه کردم که بردند پانسمانش کرد. سر جوجه ام رو بتادین زدن و بستند. یه مدت خیلی زیادی ازش مراقبت کردم، پوست سرش جوش خورد و خوب شد. جوجه هر روز بزرگ و بزرگ تر می شد. تبدیل به یه خروش با پرهای سفید شده بود و یه تاج بزرگ قرمز. با غرور تو کوچه می چرخید، حسابی معروف شده بود, همه بهش می گفتند خروس نسیم :)

مامان و بابا چند بار باهام صحبت کردن که داره پیر می شه و باید یه کاری اش کنیم. ببریمش یه جا رهاش کنیم یا مثل مرغ ها بکشمیش. به هیچ صراطی راضی نمی شدم بکشنش. تا اینکه یک روز که رفته بودم مدرسه، برگشتم دیدم خروس رو کشتند. نه تنها کشتند که با 

گوشتش هم قیمه درست کردند!!! فکر کنم یک هفته ای قهر کردم و با هیچ کس حرف نمی زدم. داداش بزرگه مسخره می کرد و می گفت بیا قیمه بخور. دلم می خواست بالا بیارم. جوجه بیچاره که با اون سختی زنده مونده بود آخرش خوراک شکم شد...

پنجره

work by:
Amy Genser

تو تنها دری هستی ، ای همزبان قدیمی
که در زندگی بر رخم باز بوده ست
تو بودی و لبخند مهر تو ، گر روشنایی
به رویم نگاهی گشوده ست
مرا با درخت و پرنده
نسیم و ستاره
تو پیوند دادی
تو شوق رهایی
به این جان افتاده در بند ، دادی
تو آغوش همواره بازی
براین دست همواره بسته
تو نیروی پرواز و آواز من ، بر فرازی
ز من ناگسسته
تو دروازه ی مهر و ماهی !
تو مانند چشمی
که دارد به راهی نگاهی
تو همچون دهانی ، که گاهی
رساند به من مژده ی دلبخواهی
تو افسانه گو ، با دل تنگ من ، از جهانی
من از باده ی صبح و شام تو مستم
و گر چند ، پیمانه ای کوچک ، از آسمانی
تو با قلب کوچه
تو با شهر ، مردم ،
تو با زندگی همنفس ، همنوایی
تو با رنج آن ها
که این سوی درهای بسته
به سر می برند ، آشنایی
من اینک ، کنار تو ، در انتظارم
چراغ امیدی فرا راه دارم
گر آن مژده ای ، همزبان قدیمی
به من در رسانی
به جان تو
جان می دهم ، مژدگانی .

فریدون مشیری

توقف زمان

انگار زمان، مکان، تصاویر و دنیای مربوط به ایران برایم در یک روز مشخص متوقف شده، روزی که از شهرم خداحافظی کردم و بار سفر بستم. این تصویر به هیچ وجه تغییر می کند، جایی در مغزم به همان شکل ثابت مومیایی شده و هیچ تمایلی هم ندارد با اخبار و داستان هایی که این روزها می شنوم و تصاویری که می بینم ارتباط برقرار کند. دارم آگاهانه سعی می کنم که چیزها رو طور دیگری ترسیم کنم. گذشته را فقط تا حدی فراموش کنم. خوشبختانه مهاجرت در این زمینه هم خوب است و هم بد. هیچ کدام از بوهای آشنا اینجا نیست، آدم هایی که به من بسیار نزدیک بودند وجود ندارند، هیچ صدای آشنایی مرا یاد شهر و کوچه هایم نمی اندازد و زمان کاملا ثابت است. گاه گاهی چیزی از پس خاطره هایم هجوم می آورد و چند ساعتی درگیرم می کند اما مغزم ناآگاهانه حذف می کند. ناخودآگاهم با قدرت در پی فراموشی است و خودآگاهم در پی یادآوری برای آنکه هسته های اصلی «من» گذشته را حفظ کند. کسی در ذهنم هر روز صبح می گوید تنها راه حل فراموشی است اما از آن سو می اندیشم که اگر فراموش کنم پیوندهایم را با گذشته از دست می رود. در نبرد سخت بین این دو نیرو چنان گیر کرده ام که دلم می خواست دوباره متولد می شدم با ذهنی خالی از هر گونه گذشته...

پدر

یک عکس ازش فرستادند، اورکت سبز رنگ پوشیده و یکی از کوله های من را در دست گرفته، کلاه به سر، دم در آپارتمان می خواهد کفش هایش را بپوشد، درست مثل عکس های جوانی اش، آماده برای کوهنوردی های هفتگی... با همان لبخند مهربان و بی غش همیشگی اش رو به دوربین ایستاده... دلم برایش تنگ شده.

چند روز پیش فیلمی در فیس بوک شیر می شد که از مردم پرسیده بود که چه آرزویی دارند. این فیلم در لهستان پر شده است. همین سوال را از مردم قبل از جنگ جهانی دوم، سال های ۱۹۳۰ تا ۳۹ پرسیده و همینطور بعد از جنگ جهانی دوم: بعد از ۱۹۴۵. چه قدر پاسخ ها به سوال آرزویتان چیست متفاوت است. مردم در پیش از جنگ دچار ناامیدی، بحران هویت، آشفتگی، عدم احساس آزادی و امنیت و هرج و مرج هستند اما بعد از جنگ بسیار امیدوارند و از فضیلت های انسانی چون بخشندگی، کمک، دوست داشتن و همراهی سخن می گویند. آرزو دارند مدارا، دموکراسی، توسعه و آزادی را به دست بیاورند. خودتان ببینید فیلم را:
http://www.youtube.com/watch?v=66CbSfuyxTU

ارمیا و حجاب و خوانندگی

استدلال می کنند که رفتار ارمیا «تناقض» دارد. اولا باحجاب است، دوما همسری مسیحی دارد یا خانواده همسرش مسیحی هستند (هر چی خوندم نفهمیدم کدام یک را گفته و برنامه رو هم شخصا ندیدم)، سوما از خط قرمزهای شخصی سخن می گوید اما با وجود همه اینها آواز می خواند. «تناقض» را بارها از زبان بسیاری از فعالان شنیده ام ولی فکر می کنم همه انسانها تناقض دارند و رفتارهایی متضاد همدیگر انجام می دهند. برخی نمود بیرونی بیشتری دارد و برخی کمتر. تفکرات و رفتاری های انسانی ازمصداق های تناقض پر است اما این دلیل بر محکوم کردن کسی که در حال تغییر است یا به شیوه ای دیگر می اندیشد،نیستم. همیشه مرز باریکی بین نقد و نفی وجود دارد. اگر این نقد است پس قضاوت کردنی نمی بایست در پی اش باشد و تصمیم را بهتر است به مخاطبان و خود این خانم واگذار کرد اما اگر نفی است که به نظرم به معنای تحمیل عقیده شخصی به دیگری است باز داریم به بیراهه می رویم.

موهای کوتاه

سپتامبر ۲۰۱۰ بود، تازه رسیده بودم به زندگی جدید در ونیز، روزها در استرس بی پایان، غصه ها، سختی و تنهایی تمام نشدنی می گذشت. انگار کسی نشسته بود و عقربه های ساعت را با تلاشی سخت هول می داد و کلاس از پی کلاس و جزوه به دنبال جزوه می آمد. در آن شهر دور هیچ کس نبود تا کلامی فارسی صحبت کنم. بعضی از هم کلاسی هایم سلام و خوبی را یاد گرفته بودند و هر روز صبح ازم می پرسیدند.

یک روز هم خانه هایم رفته بودند بیرون، نشستم جلوی آیینه حمام. آن یکی آیینه بزرگ توی سالن را آوردم، گذاشتم پشت سرم، قیچی را دست گرفتم، آخرین نگاه به موهای بلندم، قیچی را بردم میان دسته های مشکلی، لا به لای موها. دسته های مجعد با سردی و اندوهبار کف حمام فرود می آمدند، پشت سر را با اینکه آیینه گذاشته بودم درست نمی دیدم، تلاش می کردم کاملا اندازه هم کوتاه کنم. کار که تمام شد. موها را ریختم در کیسه ای. کف حمام را جارو زدم و تمیز کردم. سر سبک را زیر دوش بردم، فکر کردم دنیا همیشه برایم همین تغییرات بوده، انگار به کودکی برگشته بودم... موهایی که در گرمای کشنده مهارناشدنی بود و با اشک و قهر مرا آرایشگاه می بردند تا آنها را پسرانه کوتاه کنند. کوتاه کوتاه، هیچ تصویری از موی بلند در کودکی ام ندارم. کسی وقت و حوصله رسیدن به آن موهای وحشی را نداشت. راهی هم برای مرتب کردنشان نبود. پدر هم موی کوتاه و ساده دوست داشت... دسته های مو را تماشا می کردم که کف سالن را تا شعاع چند متر می پوشاند...آرزوی کمی موی بلند بخشی از حسرت های ناتمام کودکی ام شد...

خطر خالی شدن از درد مردم

بکارت، رابطه جنسی، شکستن مرزهای سنتی، لباس پوشیدن، ارتباط با جنس مخالف، تنها بودن و تفریح، آزاد بودن. داشتن اختیار در انتخاب سبک زندگی دیگر آنقدرها مثل گذشته دغدغه ام نیست. اما می دانم که همین مسائل که من سالها برایشان جنگیدم تا در زندگی شخصی ام به دستشان آورم برای بسیاری از دوستان و هم نسلان ام درگیر کننده و مشکل ساز است. این رهایی و فاصله گرفتن از نرم اجتماع از سویی سازنده است چرا که ذهن را از مسائلی جزئی و حیاتی خالی می کند و پیوندی فراتر ایجاد می کند با دغدغه هایی دیگر. وقت و فرصت بیشتری فراهم می کند برای پرداختن به مطالعه، هنر و زندگی متفاوت اما از سویی دیگر می تواند فاصله ای ایجاد کند میان آنچه که مردم با آن درگیرند و آنچه من با آن دست به گریبان هستم. این روزها هراس جدا شدگی از درد مردم تمام وجودم را فرا گرفته.

می ترسم همینطوری پیش بروم وقتی دوستی می آید و در مورد دوست پسرش یا سختی های زندگی شخصی اش با من صحبت می کند نتوانم آنطور که باید گوش باشم و کمک کننده.

می ترسم جایگاهم را تغییر دهد و دور بشوم از مردمی که هنوز برای جرعه ای آزادی و اختیار می جنگند. حسی دوگانه و متفاوت دارم. کارش می توانستم راهی برایش پیدا کنم. شاید تلاش برای رهایی بخشی دیگران همان راه باشد....

ما نیاز داریم بپذیریم که زن مستقل، آگاه، با اعتماد به نفس و توانا تنها مورد نفرت مردان نیست، که مورد حسادت جامعه زنان هم هست. همین مسئله زنان را از هم دور می کند. وحدت آنها را از هم می پاشد... نیروی حسادت از نیروی نفرت قوی تر است.

زن قربانی، زن محکوم

فکر می کردم هیچ چیز برای زنان مهمتر از روابط عاطفی که برقرار می کنند در وضعیت فعلی جامعه ما نیست، زنانی که آموخته اند خود را در روابط نادان و ناتوان و وابسته نمایش دهند، زنانی که هویت داشته خود را در ارتباط تنگاتنگ به دست فراموشی می سپارند. اینها نتیجه جامعه پذیری منفعلانه ای است که در خانواده ها با ارزش های سنتی یاد می گیریم و تغییر این نقش ها چه قدر سخت است. از دست رفتن هویت یا گذشتن از شخصیت مس...تقل و توانا در نهایت بعد از سالها از هم پاشیدن رابطه را در پی خواهد داشت. این اتفاق هم معمولا برای زنان می افتد چرا که طبق انتظارات جامعه آنها هستند که خود را باید با هر شرایطی تطبیق دهند. آنها می بایست با بالا و پایین ها بیشتر کنار بیایند و ویژگی فداکاری و از خودگذشتگی یک طرفه را به نمایش بگذارند. چنین روابطی در نهایت نارضایتی و دور شدن افراد را در پی خواهد داشت. هر کسی به سمتی می رود... گرچه این زن همیشه محکوم است، چه زمانی که در رابطه قرار دارد و جایی فداکاری لازم را نمی کند و چه جایی که می خواهد آن نقش سنتی را تغییر دهد و برای داشتن شخصیتی مستقل تلاش کند...باید سعی کرد تصویر زن محکوم را در کنار زنان قربانی تغییر داد.

این هم مشکل آدم هاییه که سخت مو آن می کنند به قول اینجاییها، سخت عادت می کنند به خاکی که رنگ و بوی آشنا نداره. طول می کشه تا فراموش کنند و خیلی دیر یادشون می ره از کجا اومدند و عادت می کنند هر روز به خودشون یادآوری کنند که برای چی اومده بودند. 

قرار نیست هر بدبختی که می کشیم کسی را با خودمان بکشانیم یا کسی را مقصر بدانیم، یکی از نشانه های بزرگ شدن همین است که بار بدبختی ها را مجبوری تنها به دوش بکشی و بیشتر مواقع خودت را مقصر بدانی نه دیگری.

I should be strong. there is no other way.

The main thing about getting over is never look back...

مدت هاست فاصله گرفته ام از آن نوشته جات پر شور و هیجان، از آن همه شعارهای رادیکال و اشک و آه ها در یادداشت هایم. از وقتی مهاجرت کردم، بله از وقتی مهاجرت کردم یادداشت هایم شده اند تنهانوشت ها در این فضای آنلاین و دفترچه هایم. دیگر نه برای کسی می نویسم نه برای جایی. اما الان دوست دارم از نسرین بنویسم.

از او که بیش از ۴۰ روز است برای حق انسانی تنها دخترش، تن اش را به اعتصاب سپرده است. آنقدر بر او سخت گرفتند، آنقدر خانواده در بیرون از زندانش را ابزاری برای سکوت اش ساختند که دیگر طاقت نیاورد.

از همان کودکی، فرهنگی سنتی با همه مرزهای خشک و سختش که گاه نام بی وفایی، گاه نام بی اخلاقی و گاه نام بی مهری بر عمل زنان می گذاشت در ذهنم نشانده بود، زن یا باید خویش را فدای فرزندان و خانواده اش کند و یا اینکه دیگر زن نیست. زن باید از آرزوهایش، دنیایی که می تواند برای خویش بسازد و به موجودی خودساخته و اجتماعی بدل شود دست بشوید تا جهانی قدردانش باشند.

نمی دانم این روزها این جامعه خشک با خط کش های پوسیده و هنوز سختش چگونه درباره نسرین قضاوت می کند اما می دانم که هیچ گاه اضطراب لحظه به لحظه نسرین را در جلسات برای تنها ماندن نیمای کوچکش در خانه همراه مهراوه از خاطر نمی برم. اینکه از سویی نگران بود تاکسی که گرفته تو را  که همراهش بودی، جای مناسبی پیاده نکند در ترافیک آخرین شب های اسفند ۸۷ تهران، از سویی دیگر گوشی در دست با رضا خندان وضعیت نیمای کوچولو را در ترافیک سنگین میدان انقلاب چک می کرد.

حالا نسرین ۴۰ روز است غذا نمی خورد، برای فرزندانش غذا نمی خورد تا حق امنیتی که از خانواده اش گرفته شده را بازستاند. این همان زنی است که به من آموختند حقوقش و زندگی شخصی اش را برتر از خانواده اش می داند. چه کسی می تواند درد مادری را درک کند که روزهاست با آرامش خاطر فرزندانش را در آغوش نکشیده آن هم به خاطر دفاع از همه ما؟! این زن ساخته شده در الگو و چارچوب های سنتی چه طور چنین مقاومت می کند برای حقی که همه ما برای داشتنش باید می ایستادیم؟

خسته از

تردید و تنهایی

بر گلیمی ازغم

نشسته

رنگ سیاهی به دیوار پاشیده.